مست و لنگان تا رسم بر در تو

رفته ای یار دگر می جویی...

می توانم هم بمیرم

شاخ را دستم نداد آن آشنای خر شناس

گر نه بی پرده بگویم

هر دو را بر می گزیدم

اردیبهشت ماست که اردیجهنم است

این خنگ مادر زاد تنها بلد است دور خودش بگردد...

برای دلتنگی خود

 به دنبال توجیهی می گردند

نه چاره ای...

این مرام هزار ساله از قابیل رسیده و به ما هم نگاه رحمی ندارد

و ما در سر گشتگی خویش گستاخانه میرویم

این شور دیوانه وار  که هوس اش بی چاره مانده ،

این روحیه بیمار که دوستش دارم ،

چرا هیچ سر انجامش نیست؟

آتش باره و فتان و نیرنگ باز و  ....

چه نصیب؟

به شادی رفقا دل خوش باشم از طنازی خود؟

پس از  این همه گشت و گذر ،

به کجا بنشینم که اگر چه صدر و سوگلی نباشم،

ماندنی باشم ...

که نخواستن در اطمینانش تو را یافت .

رفتی و به هیچ پیوستی و خاطرت را آسودی که عزیزت ،

بسترش نرم است و سرش گرم .

این همه بی حالی و آنهمه خواستن !

نمی دانستی که نمی شود؟

بدان عزیز !

بخواه عزیز !

بیشتر نگاهم را میبرد .

 تا درخت زنده ای که باد را با برگهایش

به صورتم میزند .

بیچاره عاشق بی صدای من،

چگونه دیگر توجهم را بخواهد؟!